Mój świat. Moja modlitwa – nowa wystawa w Muzeum Powiatowym
Krzysztof Okoń to artysta wszechstronny. Z wykształcenia muzyk, odnoszący sukcesy międzynarodowe wiolonczelista, z zamiłowania malarz obrazów na szkle. Miłość ta zrodziła się z młodzieńczej fascynacji sztuką ludową. Artysta wielokrotnie przywoływał postać swojej krewnej, Heleny Średniawy, będącej kustoszem w Muzeum Tatrzańskim, która odkrywała przed nim obrazy malowane na szkle.
Zaczęło się od tworzenia niewielkich obrazów wypełnionych górskimi zbójnikami. Początkowo Artysta traktował malarstwo jako oderwanie od wymagającej wielkiej precyzji i skupienia gry na wiolonczeli. Z czasem to ono stało się jego główną drogą i profesją.
Pierwsze prace, przedstawiające motywy ewangeliczne, wyróżniały się zdecydowaną kolorystyką, w której dominowały ekspresyjne czerwienie, prostą formą i wyrazistą twardą linią. Wkrótce malarstwo Krzysztofa Okonia zyskało indywidualny i niepowtarzalny styl. Jego muzykalność znalazła odzwierciedlenie w harmonijnej kresce tworzącej subtelny rysunek, a barwa stała się dominantą, określającą nastrój sceny.
Podziwiając malowidła na szkle nie sposób pominąć znaczenia światła. W obrazach Artysty stanowi ono źródło swoistej aury, potęgującej tajemniczość, wyzwalającej hipnotyzujący świat.
Tematyka dzieł Krzysztofa Okonia oscyluje w kręgu historii biblijnych. Krzysztof Okoń jest człowiekiem głęboko wierzącym. Tworzenie jest dla niego formą modlitwy i kontemplacji. Rezultat pracy stanowi bez wątpienia ślad jego osobistych refleksji. Sztuka, która powstaje, pozwala widzowi na zanurzenie się w sferę sacrum, uczestnictwo w mistycznym przeżyciu.
Obrazy, które artysta powołuje do życia przepełnione są harmonią, blaskiem i mistycyzmem. Krzysztof Okoń nie zajmuje się jednak tylko malarstwem. Jego dorobek twórczy obejmuje także rzeźbę, płaskorzeźbę i grafikę. Drewniane dzieła charakteryzują się surową, wręcz ascetyczną formą, przypominają o początkach twórczości Artysty zainspirowanego podhalańskim folklorem. Kanciaste kształty, widoczne ślady dłuta są przeciwieństwem koronkowej kreski szklanych malowideł.
Artysta wystawiający w kraju i za granicą doceniany jest przez wielu znawców sztuki. Warto tu zacytować słowa jednego z nich: Cóż to to za wróżka pochyliła się nad kołyską polskiego artysty, aby mu ofiarować tyle talentów? Ale nie pora mówić o muzyku, miłośniku von Karajana, lecz o malarzu i jego sztuce. I tu nasuwa się porównanie polskiego malarza z jego wielkim poprzednikiem: Okoń i Chagall są braćmi. Braćmi wywodzącymi się z tej samej kultury, braćmi tego samego duchowego „pokarmu”. Obydwaj przynoszą przesłanie nasycone magią poezji i dziecięcą radością, równocześnie przepełnione tysiącletnią tradycją.
Jean Lebourg, krytyk sztuki z Genewy, 1990
Podczas nyskiej prezentacji dzieł tego znakomitego krakowskiego Artysty zobaczymy sceny starotestamentowe, Bożego Narodzenia, wydarzenia z życia Jezusa, szczególnie motyw Pasji oraz postaci świętych. Dopełnieniem wystawy będą rzeźby.
Ewelina Kucia – kuratorka wystawy
Krzysztof Okoń
Urodził się w 1969 r. w Warszawie. Początkowe lata życia spędził w Zakopanem.
Studiował na Akademii Muzycznej w Krakowie oraz w Accademia di Santa Cecilia w Rzymie pod kierunkiem znakomitego wiolonczelisty i pedagoga Enrico Mainardiego.
Od 1965 r. koncertował z założonym przez siebie Trio Krakowskim, z którym zdobywał prestiżowe nagrody, m.in. I nagrodę Premio A. Vivaldi na konkursie muzyki kameralnej w Sienie (1965) i nagrodę miasta Rzymu (1973). Jako solista z zespołem smyczkowym Al’Antico wygrał konkurs Fundacji Herberta von Karajana w Berlinie.
Przez trzydzieści lat Krzysztof Okoń był profesorem w Szkole Muzycznej w Krakowie.
Działalność malarską rozpoczął pod koniec lat 60. ubiegłego wieku. Źródłem jego twórczości były podhalańskie obrazy na szkle. Artysta szybko wypracował własny wyjątkowy styl odbiegający od tradycyjnego malarstwa ludowego, postrzegany przez krytyków jako wyrafinowany prymitywizm. Kolejne lata były okresem eksperymentowania z rzeźbą w drewnie. Artysta docenił możliwość większej ekspresji, jaką daje ten materiał. Żeby odświeżyć swoje twórcze doznania skierował Okoń w latach 90. skierował swoje zainteresowania ku grafice.
Krzysztof Okoń od kilkudziesięciu lat mieszka i tworzy w Krakowie. Szczególnym wyróżnieniem dla Artysty jest Nagroda im. św. Brata Alberta przyznana mu w 1992 za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki sakralnej.
Ważniejsze wystawy indywidualne:
1969, 1974, 1979, 1984, 1996, Zakopane
1973, 1982, 1992, Galeria BWA, Zakopane
1981, Galeria Bayer, Leverkusen, Niemcy
1986, Casa Giorgione, Castelo Franco Veneto, Włochy
1989, Galeria „LʼEstage”, Sztokholm, Szwecja
1992, Hambacher Schloss, Hambach, Niemcy
1991, Ośrodek Kultury Polskiej, Budapeszt, Węgry
1994, 1996, 2011, Muzeum Nikifora, Krynica-Zdrój
2000, 2005, Państwowe Muzeum Etnograficzne, Warszawa
2001, Biblioteka Centralna, Kopenhaga, Dania
2005, Muzeum okręgowe, Radom
2010, Muzeum Okręgowe w Bielsku Białej
2012, Muzeum Śląskie, Katowice
2013, Galeria Sztuki, Regionalny Ośrodek Kultury, Bielsko-Biała
2014, Muzeum Archidiecezjalne im. Kardynała Karola Wojtyły, Kraków
2020, Muzeum Miedzi, Legnica
